Uitstelgedrag nader bekeken

Oog in oog met de uitstelduivel

Geschreven in Blog, Ondernemerschap, Schrijven door Leonore Noorduyn3 reacties

Het is zo’n leuke, korte klus, van maximaal 2 uur werk. Een makkie, denk ik nog. Toch schuif ik het voor me uit. Waarom? Een blog over mijn vermaledijde uitstelgedrag en hoe ik er korte metten mee probeer te maken.

Vrijwel iedere keer als ik moet gaan schrijven, duurt het even voordat ik daadwerkelijk begin. Of wat langer dan even. Uitstelgedrag in optima forma…

Toestemming voor uitstelgedrag

De koektrommel, e-mail, social media: het dringt allemaal om voorrang als ik eigenlijk wil schrijven. Ik heb me zelfs min of meer toestemming gegeven om bij een nieuwe klus eerst andere dingen te doen. Door die toestemming lukt het me namelijk – meestal – om de afleidende handelingen tot een minimum beperken. Daarna komt er een soort rust over me: ik heb al het ‘noodzakelijke’ gedaan, dan kan ik nu aan het echte werk beginnen.

Ik tevreden, mijn uitstelduiveltje tevreden.

Een korte klus

Tot er op een keer een kleine opdracht voorbij komt. Ik heb er zin in. Ik weet ook direct: dit kost me maximaal 2 uur. Een uurtje de klant interviewen en een uurtje uitwerken.

Het interview is zo gedaan. Die middag heb ik tijd om het uit te schrijven.

Nog geen letter

Eind van de middag: nog geen letter op papier. Wat ik wel heb gedaan? Geen idee. Misschien achterstallige artikelen van De Correspondent gelezen en kwistig gedeeld op Twitter. Uitgezocht hoe we op onze vakantiebestemming kunnen komen. Of opgezocht wat voor struik er op die schaduwplek in de tuin past.

Veel gedaan … maar geen tekst.

Wat maakt dat ik uitstel?

Nu wil ik het weten ook. Wat maakt dat ik niet begin te schrijven? Ik zet internet uit. Voeten stevig op de grond. Ogen dicht. Mijn manier voor introspectie en reflectie.

Hé? Ik geloof haast niet wat er boven komt: ik begin er niet aan omdat ik bang ben dat ik toch meer tijd kwijt zal zijn dan dat ene uur?!?

Hoe is het mogelijk?, schamper ik. Niet beginnen betekent nog veel meer tijd kwijt zijn. En al ben ik er een half uur langer mee bezig. So what?

Meer inzicht nodig

Er móet meer aan de hand zijn.

Ik doe mijn ogen maar weer dicht en voel wat er zich in mijn binnenste afspeelt. Waar zit die uitstelduivel? Het lijkt wel alsof hij op mijn borst zit en heel hard drukt.

Druk. Aha. Dat is het. Het is geen duivel, ik ben het zelf. De druk van mijn eigen voornemen dat ik de tekst in een uur af moet hebben en geen minuut langer. Want ik, als professionele tekstschrijver, moet dat toch kunnen.

Angst om te falen

Kortom, ik wil niet falen. Heel logisch dus dat ik niet begin, want dan gebeurt dat ook niet. Ach, eigenlijk wist ik dat ook wel. Ook bij grotere klussen heb ik die angst. Dan vind ik van mezelf dat ik nu echt heel goede teksten moet afleveren, beter dan alle vorige keren.

Best ingenieus van mezelf om die faalangst te voorkomen door filmpjes te bekijken. Daarin kan immers niets misgaan. Ik grinnik om mezelf. Het is een lach, die alle druk wegneemt en maakt dat ik gelijk wil beginnen aan de tekst. 

Precies een uur

Welgemoed begin ik. Ik schrijf, vervang nog wat woorden en gooi een alinea om, aanhef erboven. Klaar. Als ik op de klok kijk, zie ik dat het precies een uur verder is.

Over de auteur

Leonore Noorduyn

Bekijk hier haar volledige Tekstnet profiel.

Reacties

  1. Da’s een mooi anker voor zelfreflectie en introspectie. Een heel gevoelsmatig proces. Komt er ook interne dialoog aan te pas? Groetjes

    1. Author

      Hai Bert, ja zeker, er gaan ook allerlei gedachten door me heen op zulke momenten. Maar die heb ik niet allemaal ‘gevangen’.

      Wil je die ook nog weten? In ieder geval gedachten als: ‘Oh, wat ben je toch weer sukkelig bezig.’ en ‘Waarom doe je toch altijd zo moeilijk?’ en ‘Zie je nou wel, nergens voor nodig om je druk te maken, vertrouw er nou voortaan maar op dat het heus goed komt.’

      En hoe zit dat bij jou? Stel jij wel eens uit en kun je dan de oorzaak achterhalen?

  2. Wat herkenbaar, Leonore! En wat een mooie blik in je geest, die hierin als twee druppels water op de mijne lijkt. Onlangs las ik een zinnetje dat me opeens trof: vertrouw op het proces. Dat startnummer groot op mijn whiteboard. Het helpt. Meestal tenminste. Maar soms… 😔de

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.