Laveren tussen gevoeligheden

Geschreven in Blog, Ondernemerschap, Schrijven, Storytelling door Leonore Noorduyn2 reacties

Ze zijn akkoord! Het juicht in mij. Wekenlang was dit artikel een pain in my ass. De opdrachtgever was er blij mee. Al met de eerste versie. Maar de geïnterviewden hielden voet bij stuk: ‘we willen niet dat dit artikel gepubliceerd wordt.’

Wat kun je dan als tekstschrijver? Het artikel móet mee, maar hoe? En hoe voorkom je dat je in een oeverloos heen-en-weer-getrek terecht komt? Een verslag van mijn wederwaardigheden en de lessen die ik eruit trok.

Een inzichtelijk achtergrondartikel
Het begon zo soepel. De opdrachtgever had me verteld wat er speelde in het bedrijf en was superblij met mijn voorstel voor het artikel. Ik zag al helemaal voor me hoe ik een inzichtelijk achtergrondartikel zou schrijven voor het bedrijfsblad, met interviews met een extern persoon én met 4 medewerkers.

Een gezellig kringgesprek
Voor het gemak zette ik de 4 medewerkers bij elkaar. Zo ontstond een ontspannen, gezellig, hilarisch en aangenaam kringgesprek, zoals ik het interview dan noem.

Er was al wel 1 aandachtspunt.  De medewerkers probeerden het gesprek een richting in te duwen die ik niet op wilde. Ach, dacht ik, laat ze maar even, het trekt wel bij.

Dat was fout nummer 1. Misschien wel de grootste fout.

Toen ik afscheid nam, sprak een van de geïnterviewden me er zelfs expliciet op aan: “Je gaat toch niet te veel aandacht  besteden aan dat onderwerp?”, en ze verwees naar juist dat waar het artikel in mijn ogen over moest gaan. En daar ging ik in mijn naïviteit. Ik zei: “Het komt heus goed.” En ik dacht: Ze snapt het niet helemaal. Als ze ziet wat ik heb geschreven, begrijpt ze dat het zo hoort. Fout nummer 2.

De eerste versie
Ik schreef mijn verhaal en, zoals beloofd, ging het daarna naar de geïnterviewden en naar de opdrachtgever. Mijn opdrachtgever was juichend: dit was precies wat ze voor ogen hadden. De extern geïnterviewde wilde een paar kleine dingen gewijzigd hebben. Geen probleem.

Dan de medewerkers. Binnen de kortste keren stonden er 2 op mijn antwoordapparaat. Ze waren ontevreden, hadden elkaar gesproken en niemand wilde het artikel er zo in hebben. Hier kwam tweespalt van, dat wisten ze zeker.

Ze hebben elkaar vast lopen opstoken, foeterde ik tegen manlief.

Een goede indruk
Maar met frustratie kom je niet ver. Je bent tekstschrijver. Je hebt een opdracht aangenomen en wil die ook naar ieders tevredenheid afronden. Wat je helemaal niet wil is dat jouw artikel de oorzaak is van een grote ruzie.

Dus ik ging door. Ik belde ze, hoorde waar ze problemen vreesden en veranderde hier en daar iets in de tekst. Voor mijn gevoel had ik het daarmee goed gedaan. Hier moesten ze wel mee akkoord gaan.

Helaas, de geïnterviewden wilden nu zelfs het hele artikel niet meer en dat zouden ze tegen mijn opdrachtgever vertellen.

Nog 1 andere optie
Ik zag nog 1 optie: het grote artikel uiteen trekken in 2 delen. De verlangde boodschap zou ik dan in het eerste artikel leggen, ondersteund door citaten van de extern geïnterviewde; het tweede artikel kon een verslag worden van het kringgesprek, met alleen de citaten die niet richting boodschap wezen.

Er volgde een gesprek tussen opdrachtgever en de 4 medewerkers. De gevoeligheden gingen over tafel. Oud zeer van lang geleden, ruzies, waar de 4 niet opnieuw in terecht wilden komen. Maar prima, ze wilden de laatste optie nog wel een kans geven.

Pffff… Project afgerond
Opgelucht haalde ik na al die weken weer adem. Ze zijn akkoord!

7 tips om met gevoeligheden om te gaan:

Tip 1 Duidelijkheid vooraf
Voorkom het probleem vooraf. Wees extreem duidelijk over de boodschap die je wilt uitstralen met je artikel, naar geïnterviewden en naar opdrachtgever. Als de opdrachtgever de geïnterviewden benadert, kan het zijn dat die de boodschap niet goed heeft overgebracht. Herhaal dan aan het begin van het interview nog eens de bedoeling.

Tip 2 Laat los (wat je niet in de hand hebt)
Houd er rekening mee dat jouw schrijven wellicht zaken bloot legt, die eerder verborgen waren. Daarmee raak jij met je artikel onbedoeld iets in de geïnterviewde, waardoor die jouw artikel afwijst. Dat ligt zeker niet altijd aan jou, of je capaciteiten als schrijver, maar aan gevoeligheden waar jij geen weet van hebt en die jij ook zeker niet de hand in hebt.

Tip 3 Leg uit waarom
Merk je dat de geïnterviewden je proberen te sturen in wat jij moet opschrijven? Besteed daar aandacht aan en maak expliciet welke kant jij op wil met het artikel. Leg ook uit waarom.

Tip 4 Luisterend oor
Zoek iemand die je frustraties en gefoeter aan wil horen :). Het helpt om je hart te luchten en die frustraties helemaal kwijt te zijn, zodat je zonder oordeel kunt luisteren naar de knelpunten die de geïnterviewde ervaart.

Tip 5 Niet rechtsom? Dan linksom!
Zoek naar opties om de boodschap op een andere manier te verwoorden. Dat kan gaan om andere formuleringen, maar ook om uit elkaar halen van stukken tekst.

Tip 6 Met frisse blik
Soms helpt het niet meer om hier en daar wat formuleringen aan te passen. Schrijf dan een nieuwe versie alsof je aan je eerste versie bezig bent, waarbij het helpt om opnieuw naar je aantekeningen te gaan, alinea’s te schrappen of compleet nieuwe toe te voegen.

Tip 7 Goed is goed genoeg
Zet je perfectionisme opzij. Misschien is de uiteindelijke versie in jouw ogen minder dan wat je als eerste had geschreven. Jammer dan.

Over de auteur

Leonore Noorduyn

Bekijk hier haar volledige Tekstnet profiel.

Reacties

  1. Beste Leonore,

    De situatie die je beschrijft kan elke tekstschrijver overkomen en daarom is het zinvol dat je hem beschrijft.

    Mij lijkt het dat in deze casus de tekstschrijver een probleem heeft opgelost dat eigenlijk door de organisatie van de opdrachtgever aangepakt had moeten worden. Je schrijft dat het artikel mee moét! Van wie eigenlijk?

    Ik denk dat ‘extreem duidelijk zijn’ in dit geval niet had geholpen omdat de werkelijke reden van spanningen niet meteen met je gedeeld zullen worden. Je kunt de omvang en ernst van de verschillen in mening niet meteen weten.
    Had je ook de opdracht weer bij de opdrachtgever terug kunnen leggen, in de trant van: ik ervaar dit probleem en hoe moet dat volgens u getackeld worden en wat betekent dat voor onze overeenkomst?
    Mij lijkt het in dit geval wel zo relevant wie precies je opdrachtgever was en wie dus beslist over de publicatie van de tekst. “Wie betaalt, bepaalt.”
    Ik heb bewondering voor je tactische oplossing en hoop dat je tijd die je in je opdracht hebt gestopt vergoed is in een navenante financiële beloning. En dat jij net als de anderen tevreden bent.

    Ik ben benieuwd naar reacties van anderen.

  2. Author

    Hai Edith,

    Fijn om te horen dat je het een zinvol blog vindt :).

    De vragen die je stelt zijn logisch, maar ik kan en wil niet verder ingaan op de details van de casus die ik beschrijf omdat ik absoluut niet wil dat het herkenbaar/herleidbaar wordt.

    Ik ben het overigens niet helemaal met je eens dat de opdrachtgever alles bepaalt. Zij betalen mij om een klus te klaren, in dit geval een heel bedrijfsmagazine te maken. Natuurlijk overleggen we samen over hoe we het probleem oplossen, maar ik adviseer vanuit mijn deskundigheid wat de mogelijkheden zijn. Het onderwerp stond in dit geval vast. Als dit artikel dan toch niet zo had meegekund, had ik een andere invalshoek moeten bedenken voor hetzelfde onderwerp. Dat kan de opdrachtgever niet.

    En ja, ik word voor alle uren betaald die ik aan dit artikel heb gewerkt. Mijn offerte lag binnen een range van uren en dus van hoeveelheid geld, omdat sowieso onduidelijk was hoeveel werk het magazine met zich mee zou brengen. (Het is overigens nog niet klaar, maar dit artikel wel goedgekeurd)

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.