Het was nota bene Frans, mijn docent op sportopleiding CIOS, die mij stimuleerde om te gaan schrijven. Hij had genoten van een verslag van mij en gezien dat ik niet gelukkig werd van lesgeven.
Het werd de School voor Journalistiek in Utrecht. Ik kwam in een nieuwe wereld en voelde me meteen thuis.
Met mijn eerste stage, op de bonte redactie van de Schager Courant, was het alsof ik in de hemel belandde. De schrijvende journalistiek zat mij als gegoten. Taal bleek zeg maar echt mijn ding te zijn.
Ik deed niets liever dan ergens naartoe gaan (maakte niet uit wat), rondhangen en er een leuk stukje over schrijven. En daar kreeg je nog geld voor ook!
Ik werkte als redacteur bij Het Parool, maar freelancete me vooral een slag in de rondte, schreef voor tientallen (dag)bladen en pakte alles aan. Helikoptersnowboarden in de Kaukasus was memorabel, maar ik genoot net zo veel van een interview met een kleurrijke figuur uit mijn buurt.
En dat doe ik dertig jaar later nog steeds.
De journalistiek veranderde en kromp wel flink en met mijn ‘emigratie’ van Amsterdam naar het Groningse platteland maakte ik het mezelf als freelancer niet makkelijker.
Ik moest zo nodig ook boeken schrijven, wat eerder een kostenpost dan inkomstenbron is.
Noodgedwongen werd ik ook tekstschrijver, maar dat vond ik leuker dan ik dacht. Én ik ontdekte dat je met schrijven soms zelfs een prima boterham kunt verdienen.
In 2021 kwam ik in aanraking met Tekstnet. Niet alleen een heel leuke club gelijkgestemden, maar ook vaak hardnekkige freelancers en ondernemers aan wie ik me kan spiegelen. Ik zag dat het niet zo gek is om verschillend werk te combineren. Als het maar met teksten heeft te maken.
En tegenwoordig, beste Frans, geef ik zelfs schrijflessen – en ik word daar nu ook gelukkig van.
Reacties
Er zijn nog geen reacties geplaatst.
Plaats een reactie
Je reageert op een bestaande reactie.
Je moet inlog zijn als lid om te kunnen reageren.
Inloggen