‘Op de walen van de burcht staat een schildwacht uit te zien over de velden.’ Met die zorgvuldig overgeschreven volzin maakte ik mijn debuut in de schoolkrant. Ik moet zes of zeven zijn geweest, wat betekent dat ik ergens dit jaar mijn gouden jubileum als tekstschrijver mag vieren.
Het is een functieomschrijving die ik soms lastig vind. ‘Tekstschrijver’ suggereert dat ik voor iedere gelegenheid mijn woordjes klaar heb. Terwijl ik alleen echt goed werk lever als ik de beweegreden van mijn opdrachtgever deel – of tenminste kan invoelen. Schrijven is voor mij geen doel op zich. Het gaat om de inhoud, die een zo krachtig mogelijke verwoording verdient.
Over auto’s bijvoorbeeld heb ik geen zinnig woord te schrijven. Over wat mensen beweegt wel. Mijn voornaamste thema is levensbeschouwing: wat gelooft iemand en waarom? Ik kreeg die belangstelling van huis uit mee en heb haar tot mijn specialisme gemaakt. Het is belangrijk om een niche te hebben. Niet alleen maakt het je herkenbaar voor opdrachtgevers, het biedt ook een broodnodige bodem. Toen ik als zzp’er ging schrijven voor onder meer Happinez en de hindoe-omroep, kon ik putten uit de kennis en ervaring die ik als jonge verslaggever bij kerkelijke vergaderingen in Fryslân had opgedaan. Ik herkende thema’s en gevoeligheden, ontdekte lijnen tussen de taalvelden. De studie geschiedenis die ik rond mijn veertigste oppakte, hielp mij mijn schrijverschap verder te verankeren. Inmiddels werk ik aan mijn grootste schrijfklus ooit: een proefschrift. Inhoudelijker kun je het niet krijgen.
En Tekstnet? Daar kom ik pas net kijken. Ik ben vanouds gewend de enige en daarmee ook beste schrijver aan de tafel te zijn. Dat ik nu bij een club hoor waar iedereen minstens zo goed is als ik, stemt deemoedig. Mijn opstelling is dan ook afwachtend maar alert. Een beetje als die schildwacht, inderdaad.
