Twee blauwe streepjes op de test der testen: een nieuw mensenleven op komst. Reden voor vlaggen, wimpels, vaandels. Blauwe wolken, roze wolken, regenboogwolken. Zéker. Maar voor ondernemers – meer specifiek: zzp’ers – ook reden tot zorg. Althans, zo ervoer ik dat, ruim vier jaar geleden.
Die toeters, bellen en feestvreugde waren er bij mij natuurlijk ook. Zo blij als een dartelend hert, zo bijzonder om nieuw leven in mijn lijf te voelen. Maar dat was niet alles. Want naarmate mijn buik groeide, groeiden ook mijn zorgen. Ik zag met name op tegen mijn zwangerschapsverlof. Hoe moest het met mijn bedrijf?
Vaarwel fijn portfolio
Toen ik zwanger werd, zzp’de ik nog niet zo lang. Ik was net twee jaar lid van Tekstnet, en zo’n vier jaar fulltime voor mezelf aan de slag. In die tijd bouwde ik een fijn en breed netwerk van opdrachtgevers op. Klanten die mij inhuurden voor losse tekstklussen, en die keer op keer terugkwamen. Na jaren van loondienst voelde het ondernemerschap voor mij als een fijne vakantie waarvan ik nooit meer wilde thuiskomen. De klussen pasten me, de opdrachtgevers voelden als collega’s, en de vrijheid beviel me prima.
Wat zou er gebeuren als ik zestien weken niet beschikbaar was voor schrijfwerk? Ik zag niet één, maar wel tien grote beren op de weg. Die opdrachtgevers? Geen denken aan dat die er dan nog zouden zijn. Goede tekstschrijvers genoeg. Waarom zouden ze in godsnaam na mijn verlof weer bij mij aankloppen?
Tijd voor een hulplijn
Stress die je NOOIT goed kunt gebruiken. En al helemaal niet wanneer je ondertussen intern een baby in elkaar puzzelt. Wat te doen? Ik besloot mijn zorgen te posten op het platform van Tekstnet. Er zijn wel vaker tekstschrijvers langere tijd uit de running, zo redeneerde ik. Door ziekte, een lange reis, sabbatical, of – zoals in dit geval – vanwege zwangerschap.
Ik kreeg via het platform begrip en steun. En, belangrijker, erg nuttige tips. Zoals: verzamel een team van tekstschrijvers om je heen die je goed kent en vertrouwt, en besteed gedurende het verlof opdrachten aan hen uit. Zo gezegd, zo gedaan. De aanwezigheid van dat team toegewijde collega’s gaf mij rust. En die kon ik in deze periode bijzonder goed gebruiken.
Anders dan gedacht
Zo eindigde deze geschiedenis sprookjeswaardig: er kwam een schattig baby’tje, ik kreeg felicitatiekaartjes en kraamcadeautjes van mijn trouwste opdrachtgevers en al snel klopten ze ook weer met werk aan mijn digitale deur.
Kortom: voor niets bang geweest. Vier maanden out-of-office kan namelijk prima. Als je tenminste zorgt dat je opdrachtgevers weten waar ze aan toe zijn. En je kunt terugvallen op goede, betrouwbare tekstschrijvers om je heen. Iets waar ik trouwens al veel langer dan die vier maanden profijt van heb. Een baby komt er (bij mij) niet meer, maar met die fijne collega’s werk ik nog steeds samen.
(Foto van twee ooievaars in Spanje uit eigen archief)
