Standplaats Spanje

¡Saludos desde España! Waar je zomaar achter je laptop vandaan kunt worden getrokken door een kudde losgebroken schapen. Ik werk alweer acht jaar vanuit de Noord-Spaanse provincie Asturias, maar ik heb in dit blog eigenlijk nog nooit verteld hoe dat is. Bij deze dan: wat couleur locale. Of eh, color local.

De coronacrisis en het thuiswerken ten spijt, tekstschrijven op afstand heeft geen grote vlucht genomen. Op LinkedIn en andere platformen moet ik de geëmigreerde tekstschrijvers met een lampje zoeken. En voor zover ik kan nagaan, is Tiewen Visser (vanuit Gdansk in Polen) het enige andere Teksnetlid dat in het buitenland woont. Eigenlijk verbaast me dat wel een beetje. Als er nou íets (bijna) perfect op afstand kan, dan is het wel tekstschrijven.

Maar omdat ik blijkbaar een vrij zeldzame diersoort ben, is het des te leuker om daar eens wat over te vertellen. Ik schets eerst even het decor: ik woon aan de rand van een dorpje van 35 inwoners, in een geel huis halverwege een berg, op een lap grond van 1,7 hectare. Zie voor het uitzicht vanuit mijn tuin de foto bij het blog 10 tips over locatie-onafhankelijk tekstschrijven.

Schapen als stoorzender

Hoe ziet een (werk)dag er bij mij dan uit? Allereerst: elke dag is anders; er zit weinig structuur in mijn dagen. Dat brengt het leven hier op het platteland vanzelf met zich mee. Zo keek ik laatst vanachter mijn laptop even uit het raam. En wat zag ik daar? Schapen in mijn weiland? Die horen daar helemaal niet!

Dus dan is het meteen in de benen. De schapenboer in het dorp waarschuwen, het weiland in om te helpen zijn schapen daar weer uit te krijgen en op zoek naar het gat in het hek waardoor ze binnen waren gekomen. Als het om dieren gaat, kun je niet zeggen: ‘Sorry, eerst even dit artikel afmaken.’

Bosbranden

En zo doen zich hier wel vaker situaties voor die op dat moment urgenter zijn dan tekstschrijven. Waterproblemen (dat komt hier uit de bergen), ontsnapte koeien. Of bosbranden. Helaas een vrijwel jaarlijks fenomeen dat mijn werkdagen aardig kan ontregelen. Van vluchten voor de rook en kantoor houden in een café, tot doorwaakte nachten om de ontwikkeling van het vuur in de gaten te houden.

Over het algemeen merken mijn opdrachtgevers niets van dit soort onverwachte gebeurtenissen. Ik werk vrijwel altijd aan grotere opdrachten, zoals de redactie van rapporten of het schrijven van lange teksten. Dat geeft mij veel vrijheid, zolang ik mijn deadlines maar haal. Ik heb weinig overleggen, en gemiste uren haal ik ’s avonds of in het weekend wel weer in als dat nodig is.

Werken als het regent

Ik werk sowieso vaak in het weekend. Als het regent bijvoorbeeld. En dan ga ik op een zonnige dinsdag wandelen in de bergen. Ik kan ook zo flexibel zijn omdat ik nooit hele dagen zit te schrijven. Gemiddeld werk ik 16 tot 20 uur per week, meer heb ik niet nodig om van te leven. Dat is één van de redenen waarom ik voor dit leven heb gekozen: ik heb geld voor tijd ingeruild. Ik leef hier eenvoudiger dan in Nederland, en mede daardoor ik kan met veel minder toe dan toen ik nog in Amsterdam woonde.

Bovendien geloof ik dat je met 4 uur werken per dag uiteindelijk een stuk productiever bent. Ik wissel buitenwerk en schrijven af. En zo zit ik vaak achter mijn laptop met het eelt op mijn vingers en de aarde onder mijn nagels. Maar wel weer met een fris hoofd!

1600 km afstand

Vinden opdrachtgevers het dan nooit vervelend dat ik op een slordige 1600 km afstand zit? Sinds de coronacrisis maak ik dat nog maar zelden mee. Bovendien ben ik heus nog weleens in Nederland en als het echt belangrijk is, dan kom ik. In december presenteert een opdrachtgever het boek waar ik al een tijdje aan werk. Daar ben ik bij.

Wat helpt, is dat ik vooral solitaire opdrachten doe. Als samenwerken gewenst is, dan werken we online in gedeelde documenten. En opdrachten die meer overleg of advieswerk vragen laat ik aan me voorbijgaan. Niet alles is ideaal op afstand. Maar zelf zou ik niets anders meer willen: het werk doen dat ik het allerliefste doe en leven op één van de mooiste plekken in Europa!