Je zwoegt hard op je tekst. Checkt en dubbelcheckt. En dan gebeurt het: niet alleen wil de communicatie-afdeling je tekst nog beoordelen, ook de grote baas en de jongens van sales blijken er nog wat van te vinden. Voor je het weet, hebben twintig man bij acht afdelingen hun plasje over je tekst gedaan. Wat overblijft, is een pislinke auteur en een tekst die behoorlijk stinkt. Gelukkig kun je als schrijver een hoop gezei…, eh, ellende voorkomen.
Mijn teksten zijn natuurlijk perfect. Toch stuur ik ze voor de zekerheid altijd even ter controle naar degene die ik heb geïnterviewd of naar de communicatieafdeling. Het kan altijd zijn dat ik wat gemist heb of gevoelige zaken kort door de bocht heb geformuleerd (tip: altijd proberen). Geen probleem als er nog een opmerking of aanvulling op mijn tekst komt.
Vijf correctierondes verder
Maar wat is het resultaat als we vijf correctierondes verder zijn? Wanneer iedere afzonderlijke afdeling haar plasje over de tekst heeft mogen doen? Wanneer je niet meer in het document ‘Nieuwe app.doc’ werkt, maar in ‘Nieuwe App_JJ_KvdM-v2_PdH/MZ_akkoord-sales.doc.docx’?
Een bonte kermis aan reviews, markeringen in alle kleuren van de regenboog en een berg opmerkingen van types van wie je geen idee had dat ze überhaupt bestonden. Daar zit heus wel terecht commentaar tussen, maar sommige mensen willen net iets te graag hun stempel op je tekst drukken met opmerkingen als deze:
- De salesafdeling: Hi Martijn, tóp stuk!! Wil je er nog even bij schrijven dat deze app een UNIEK product is?
- De CEO: martijn app is op tijd en binnen budget ontwikkeld nog even in tekst bvd
- De technische afdeling. Hoi Martijn, ontbreekt nog dat de app uit 18.403 regels code bestaat.
- De chef zonder humor: ‘Kip, ik app je’ is geen bestaande uitdrukking.
- De juridische afdeling: Geachte heer Vet/Beste Martijn, gelieve de finale versie aan te treffen in aangehechte PDF.
Precies net niks
Die bonte kermis kost een boel tijd en frustratie (waarom moet de junior officemanager mijn tekst óók beoordelen?).
Bovendien, als je ieders opmerkingen in de tekst gaat verwerken, is de hoeveelheid blabla die overblijft niet meer te overzien. Houd je rekening met ieders gevoeligheden, dan krijg je een nietszeggende compromistekst waar alle scherpe randjes van af zijn. Precies net niks.
Hoe dan wel?
Hoe voorkom je tijdverlies, frustratie en een vlees-noch-vistekst? Een paar tips die bij mij werken.
- Maak bij je opdrachtgever één persoon verantwoordelijk. Diegene moet knopen doorhakken als collega’s elkaar tegenspreken.
- Sta erop dat dat je één versie terugkrijgt waarin zo veel mogelijk is aangepast met ‘Wijzigingen bijhouden’ en met zo min mogelijk opmerkingen.
- Spreek een maximum van twee correctierondes af.
Werkt dit altijd? Helaas, sommige mensen kicken nu eenmaal op het geven van commentaar, alsof het een wedstrijdje vérplassen is. Aan ons tekstschrijvers de schone taak om de (water)schade te beperken.
Foto: Freestocks via Unsplash
