‘Mensen denken dat ik gek ben, maar dat ben ik niet!’
Ze spuwt het eruit en beweegt wild in haar stoel. Haar spasmen lijken erger te worden als ze haar emoties verwoordt.
Ze spreekt in uitroeptekens. Ik heb soms moeite haar te verstaan, maar ze herhaalt het graag voor me. ‘Ik heb ook ideeën! Ik wil ook wel eens een normaal gesprek voeren! Maar niemand vraagt ooit verder. Niemand neemt de tijd om eens echt naar mij te luisteren.’
De vrouw die ik interview voor een maandelijkse rubriek in een weekblad is even oud als ik. De rubriek gaat over vrijwilligerswerk, iets dat zij, binnen haar beperkte mogelijkheden, ook graag doet. Maar in de anderhalf uur dat ik met haar praat gaat het veel meer over haar frustraties, samengebald in dat steeds terugkerende zinnetje: ‘Ik heb er toch ook niet om gevraagd om zo geboren te worden!’
Haar verhaal raakt me. En ik realiseer me dat ik hier iets moois van kan maken.
Ik kan met mijn artikel deze vrouw eindelijk eens neerzetten zoals ze werkelijk is. Geen ‘dorpsgek’ op een driewieler die met een vrolijke zwaai jouw groet beantwoordt, maar een weldenkende vrouw die snakt naar normaal menselijk contact. Haar vrijwilligerswerk krijgt natuurlijk ook een plekje in het stuk, maar ik ben vooral tevreden over hoe ik haar heb kunnen neerzetten als mens.
Mijn meelezer leest de tranen in zijn ogen en prijst me voor dit prachtige stuk. Dan stuur ik het naar haar op.
In de avond krijg ik haar eerste reactie. Het is niet wat ik had verwacht.
‘Ik vind het moeilijk dit zo open en bloot in de krant te zetten’. Ze noemt twee zinnen waar ze moeite mee heeft.
Ver na middernacht een volgende mail: ‘Ik vind het allemaal te persoonlijk. Ik wil nog veel meer weghalen. Ik laat je later weten wat allemaal.’
Ik baal. En ik vraag me af: ‘Hoe kan ik dit zo verkeerd hebben ingeschat?’ Ik heb inderdaad verzuimd te vragen of het okay was om hierover te schrijven. Maar dit was het hoofdonderwerp van ons gesprek! Dit was waar we steeds opnieuw bij uitkwamen, ook als ze over haar vrijwilligerswerk vertelde.
Ik begin in te vullen waarom ze zo reageert.
Ik stel me voor dat haar man dit artikel leest: ‘Nou, nou, dat is allemaal wel wat overdreven he?’
Ik stel me haar broer voor: ‘Hoezo wilde jij verpleegkundige worden? Daar heb jij nooit iets over gezegd tegen ons.’
Ik geef anderen uit haar omgeving – stuk voor stuk mensen die ik niet ken – voorlopig de schuld. Ik kan in mijn eerste teleurstelling simpelweg niet begrijpen waarom iemand de ene dag, tot tranen toe geroerd, eindelijk eens haar ware ik laat zien en dat 37 uur later totaal ongedaan wil maken.
Toch voel ik vrijwel meteen dat ik haar keuze moet respecteren.
Ze is te kwetsbaar. En dan realiseer ik me dat ik haar gegeven heb wat ze zo graag wil: een luisterend oor, iemand die doorvraagt. Ze is leeggelopen tegen mij en durfde vrijuit over haar frustraties te praten. Maar het daarna zwart-op-wit te zien, is blijkbaar te confronterend. Misschien is er helemaal geen man of broer met een mening. Waarschijnlijk is dit haar eigen beslissing. En die respecteer ik. Ik wil niet ‘shinen’ ten koste van andermans leed.
Dus ik geef geen tegengas, ik probeer haar niet over te halen. Zij schrapt de halve tekst, komt met nog wat nieuwe input over haar vrijwilligerswerk en ik herschrijf het artikel.
Het eindresultaat is een van mijn mindere teksten in deze rubriek.
Een gemiste kans voor ons alle twee?
Bron beeld: Kunstvoorinhuis.nl
Reacties (5)
Plaats een reactie
Je reageert op een bestaande reactie. Toch op het bericht reageren?
Je reageert op een bestaande reactie.
Je moet ingelogd zijn als lid om te kunnen reageren.
Inloggen