‘Dan heb je zeker ook last van AI’

De laatste jaren krijg ik op bruiloften, partijen en netwerkborrels eigenlijk standaard dezelfde reactie als ik vertel wat voor werk ik doe. ‘Goh, dan heb jij zeker ook wel last van AI.’ Dit doet me pijn. Niet omdat ik feiten wil ontkennen. AI is er en blijft er. Maar omdat de inhoudelijke belangstelling lijkt te verdwijnen. De eerste associatie die je als tekstschrijver bij mensen oproept is: bedreigde diersoort.

Door de jaren heen ben ik gewend geraakt aan voorspelbare reacties op wat ik deed. Toen ik psychologie studeerde, ging er geen feestje voorbij zonder minstens eenmaal een theatraal ‘Oh jee, je kunt zeker door me heen kijken!’ Nooit meer vergeet ik die lolbroek die achter de bank kroop toen ik vertelde wat ik studeerde.

Playbacken

Toen ik in de jaren na mijn afstuderen aan de slag ging als begeleider van mensen met een beperking kon ik het ‘Wat een zwaar werk moet dat zijn, dat zou ik nooit kunnen!’ na een tijdje ook wel meeplaybacken. Iets in mij wende wel aan die standaardreacties en mijn rationele ik begreep: zij doen iets heel anders, zij kennen mijn vakgebied niet, ze kunnen het ook niet weten.

Reptielenbrein

Maar vanuit mijn reptielenbrein welde toch altijd weer die ergernis op. Heb je er weer zo een. Wees eens wat creatief met je vragen en opmerkingen. Moet ik het wéér helemaal uitleggen! Ik zei het natuurlijk niet hardop, ingekapseld als ik was in sociaal wenselijk gedrag. Zoals wij allemaal.

Cliché

De geschiedenis herhaalt zich nu ik tekstschrijver ben in 2026. Waar ik ook maar vertel wat ik doe, overal kan ik op hetzelfde cliché rekenen. ‘Merk je veel van AI? Heb je er minder werk door?’ Inhoudelijke vragen over wat ik daadwerkelijk doe, die komen pas veel later.

Bedreigde diersoort

Dat ik veel merk van AI, zowel in positieve als negatieve zin, dat is gewoon zo. Maar daar gaat het me niet om. Het gaat erom dat wij als tekstschrijvers in de beeldvorming een soort bedreigde diersoort geworden zijn. Het eerste wat mensen denken als ze een tekstschrijver ontmoeten is: die zal zijn werk wel kwijtraken.

Gewoon tekstschrijver

Of dat werkelijk zo is en of je daar als tekstschrijver op moet anticiperen, daar hebben we het nu vaak genoeg over gehad. Hoe de vlag er over een paar jaar ook bijhangt: op dit moment ben ik nog gewoon tekstschrijver. Ik doe wat ik al jaren doe: ik interview, redigeer, weeg woorden, verplaats zinnen of niet, maak lange wandelingen en wacht op de ‘Aha-Erlebnis’ over die ene alinea. Ja, dit alles soms met hulp van AI.

Vakman

Dat is wat ik doe. En daar kan ik stralend over vertellen op een borrel of feestje, totdat mijn gesprekspartner er doodmoe van wordt. Ik wil niet die bedreigde diersoort zijn, ik wil de vakman zijn die over zijn vak vertelt.

Eigen parochie

Ik weet dat ik slechts voor eigen parochie preek in een blog voor vakgenoten. Maar toch wil ik het een woord richten aan al diegenen die ons tijdens het heffen van het glas telkens weer diezelfde welbekende AI-vraag stellen: alsjeblieft, verzin eens iets anders. Vraag ons naar wat we echt doen.

Dit is wat ik de mensen wil meegeven. Ook die ene vrijgevestigde advocaat die me laatst op een netwerkborrel weer vroeg of ik bang was werk kwijt te raken. Ik vraag me trouwens af hoe die man criminelen kan verdedigen van wie hij weet dat ze schuldig zijn.

Afbeelding: Pavel Danilyuk op Pexels